Na een mooi concert van onze vrienden van de Tennessee Studs in muziekcafé de Amer zaterdagavond was het zondagochtend weer tijd om het koude water op te zoeken.
Laura was er niet bij en toen ik bij Meerstad aankwam was er net een groepje zwemmers die op het punt stond om te vertrekken. Het water is inmiddels te koud om alleen het water in te gaan en ik was even bang dat het niet zou lukken. Maar na een rondje te hebben gefietst zag ik een paar bekende gezichten die ik vorige week had ontmoet. Ik mocht me gelukkig bij hen aansluiten en met ons vieren zijn we twee keer het water in gegaan (het water had een temperatuur van zo’n 3 graden Celsius). Ik ben inmiddels in het bezit van neopreen sokken en handschoenen, de sokken hielpen erg goed, de handschoenen hielpen niet echt. Ik had niet veel last van de kou, behalve bij mijn handen. Volgende week ga ik hopelijk weer het water in en dan houd ik mijn handen iets langer boven water.
Len had een mooi kunstwerk gemaakt, dit is hoe mensen mij tegenwoordig zien….
Volgende week woensdag heb ik weer een afspraak met mijn neuroloog. In het verleden waren die gesprekken nogal confronterend, omdat ik juist op die momenten merkte dat ik toch langzaam achteruit ging. Dat laatste is al een paar jaar niet meer zo, het gaat (in ieder geval lichamelijk) steeds beter met mij en ik ben ervan overtuigd dat mijn nieuwe zwem- en diphobby daar één van de oorzaken van is.