Afgelopen weekend hadden we ons jaarlijkse muziekweekend in oktober/november. Het eerste weekend hadden we in 2012 in de Eifel in Duitsland, deze keer zaten we voor de derde keer in Duitsland. We zaten wederom op een plek met de nodige luxe (sauna, jacuzzi, bioscoop, bar met biljart en tafelvoetbalspel), maar het ging vooral om het maken van muziek en om het gezellig samenzijn. Omdat we in noord Duitsland zaten, vlak bij Leer, ben ik zaterdag nog heen en weer naar Groningen gereden voor de één na laatste les van mijn zwemcursus).
Ik wilde Laura’s verzoekje in Paradiso filmen, maar er ging iets mis, helaas. Gelukkig is het wel opgenomen en op youTube gezet. Dus hierbij alsnog het mooie “Take This Heart of Gold.”
Afgelopen dinsdag was het al weer de tiende keer dat we Watchhouse live zagen, deze keer in Paradiso in Amsterdam. Alexa Rose zorgde met haar mooie stem en trieste nummers voor een prachtig voorprogramma. Watchhouse was daarna afwisselender dan ooit, omdat ze naast hun gangbare prachtige nummers ruimte hadden ingeruimd voor het mooie instrumentale werk dat Andrew ten tijde van de Corona pandemie heeft geschreven. In een vol Paradiso werd na afloop gevraagd wie er nog een verzoekje had. Veel vingers gingen omhoog, maar Laura kreeg van Andrew de mogelijkheid om wat te zeggen. Laura koos voor het mooie “Take this heart of gold”, en hoewel ze het lang niet hadden gespeeld zei Andrew “Sold!” Na afloop zei hij dat het cheating was van hem, “We know each other and we haven’t seen her for 4 years”. Thanks! Woensdag hebben we lekker in het Vondelpark gewandeld en daarna hebben we een bezoek gebracht aan het Van Gogh museum, waar we naast de schilderijen van Van Gogh hebben genoten van een mooie tentoonstelling van Gustav Klimt.
Take Root 2022 was prachtig. De laatste Take Root editie in de Oosterpoort hebben we vooral in het kleinste zaaltje op zolder doorgebracht, dit jaar waren we vooral te vinden in de kleine zaal. Daar begon het programma om 16.00 uur al gelijk met ons hoogtepunt, een concert van Watchhouse (voorheen Mandolin Orange). Het is inmiddels bijna 7 jaar geleden dat Laura en ik (samen met Wouter Pothoven) ons debuutoptreden hadden als hun voorprogramma. Dit was de achtste keer dat we ze zagen, ze stellen ons nooit teleur, het was weer prachtig. Deze keer kwamen Andrew en Emily met de halve band, Josh Olivier op gitaar en Clint Mullican op contrabas. Nadat we (helaas maar heel kort) een bezoekje hadden gebracht aan de grote zaal, waar Gregory Alan Isakov zijn mooie liedjes speelde gingen we terug naar de kleine zaal, waar ‘s werelds beste mandolinespeler de zaal een uur lang vermaakte met zijn virtuositeit, creativiteit, enthousiasme en humor. En omdat Andrew Marlin toch nog in de buurt was en Chris Thile met zijn Punch Brothers net een zomer lang met o.a. Watchhouse op tournee is geweest werd er nog een mooie instrumental van en samen met Andrew gespeeld.
Eigenlijk konden we toen wel naar huis….., maar we zijn gebleven en hebben Mary Gauthier gezien. Niet helemaal goed bij stem, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door een tweede stem. Ze kondigde de nummers uitgebreid aan en daarmee bleef het wel de moeite waard, al werd het naar mijn mening soms wel een beetje eentonig. Met de Cowboy Junkies waren we snel klaar. Dat je van hun muziek niet vrolijk wordt weet ik al lang, maar op het podium droop het chagrijn er vanaf en daar had ik geen zin in. De verrassing van de dag zat aan het einde. Het soloconcert van Joshua Hedley werd wel met humor en enthousiasme gebracht. Liefhebbers van countrymuziek waren bij hem aan het juiste adres, want puurder, authentieker, echter kun je het niet krijgen.
op donderdag 27 oktober hebben we genoten van een klassiek concert in de Lawei in Drachten. Fuse, bekend van podium Witteman (nu podium klassiek), bracht een concert ter gelegenheid van hun 10-jarig bestaan. Het leverde prachtige arrangementen op van heel uiteenlopend muziekstijlen. Het was een avondje genieten.
Ik ben verantwoordelijk voor de website van stadsboerderij de Wiershoeck in Groningen (www.wiershoeck.nl), één van de voordelen daarvan is dat ik herhaaldelijk wordt gevraagd om daar muziek te komen maken. 4 September was het de derde keer dat we daar met “A Couple of Strings” speelden, deze keer met Kevin Lynch als gastmuzikant. Hieronder vier nummers van dat concert….
We hadden een reisgitaar en een mandoline bij ons en zo nu en dan zochten we een plekje om samen even muziek te maken. Het werd gehoord door een aantal mensen en de reacties waren positief. We kregen zelfs het verzoek van de gastvrouw om bij de gezamenlijke Table d’Hôtes een paar liedjes te spelen. Bij de Table d’Hôtes waren alle gasten aanwezig (14 inclusief wij zelf), bij ons mini concert nog 2 mensen extra. Het was een ontzettend fijne avond. Een paar dagen later hebben we nog een liedje aan de rand van het zwembad opgenomen.
Op het festival heb ik veel minder foto’s gemaakt dan voorgaande jaren. Hoewel het festival voor ons altijd nieuw en anders is, lijken de gemaakte foto’s toch welk erg vaak op foto’s die ik eerder heb gemaakt. Ik ben momenteel toch meer liefhebber van natuurfotografie. Desalniettemin heb ik natuurlijk wel foto’s gemaakt op het Strenger i Gress bluegrassfestival 2022.
Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Na 12 jaar kwam er een eind aan het bestaan van Stringtime. Ons laatste optreden vond plaats in de eigen buurt, geheel akoestisch. (De foto’s zijn gemaakt door Ronald Gramberg)
Else overleed op zaterdagochtend 28 mei. We vertrokken met spoed naar Drachten en hebben vanaf die dag samen met Miriam en Marcel ontzettend veel geregeld. Het heeft er uiteindelijk in geresulteerd dat we een bijzonder fijne uitvaartplechtigheid hadden afgelopen vrijdag. Na een hele vermoeiende week met veel emoties en weinig slaap (We sliepen al niet best en toen kwam Noa donderdagnacht om 04.00 uur thuis van haar examenreis naar Rhodos) waren we vrijdagavond heel moe. Maar zaterdag zijn we toch vertrokken naar Greven, het was fijn om prachtige muziek te luisteren en ons te omringen met lieve vrienden.
