Evenals voorgaande jaren gingen we ook dit jaar weer met ons vieren op vakantie naar Frankrijk. Ook nu was de eindbestemming dusdanig ver dat we de reis niet in één dag hebben gemaakt. De tussenstop was dit jaar in Toul, een oud vestingstadje.
De laatste drie nachten van ons verblijf in Noorwegen brachten we door op één van onze favoriete plekken, Sokna. Het werd een prachtig einde van een heerlijke vakantie.
Op de laatste dag van het festival heeft Laura op het Open Podium viool gespeeld op een prachtige uitvoering van het nummer “Accident” (dat plaats ik nog wel een keer). Samen met Laura heb ik de Noren kennis laten maken met de Friese taal, door een nummer van Gurbe Douwstra te zingen.
Het muzikale hoogtepunt van de week was voor mij het optreden van Buster Sledge, een band die in september op de IBMA mag spelen.
Het concertprogramma ging verder op vrijdag met onder andere concerten van Winding Road en G-runs ’n Roses, maar niet nadat er ’s middag een huwelijksvoltrekking plaats vond met een prachtige muzikale bijdrage van Malin Pettersen.
Het concertprogramma van het Strenger i Gress festival begint altijd met een dubbelconcert bij het Grendehuset (dorpshuis). In 2017 speelden wij daar met “the Dutch Delegation” in het voorprogramma van de fantastische band Strengeplukk.
Strengeplukk was dit jaar weer van de partij, en weer speelden ze geweldig!
Voor de 12e keer bezochten we het belangrijkste bluegrassfestival van Noorwegen en wederom hebben we het ontzettend naar ons zin gehad. Het betekende 5 dagen lang bijkletsen met Noorse vrienden, veel muziek maken, lekker zwemmen, bandjes kijken en ’s nachts proberen te slapen terwijl er tot diep in de nacht doorgespeeld werd.
Na drie nachten op camping Hyllandsfoss zijn we op maandag weer vertrokken om langzaam in de richting van het bluegrassfestival te rijden. Voordat we naar Vikersund zijn gegaan hebben we nog een nacht doorgebracht op de MAX camping in Kongsberg. Vorig jaar waren we daar ook, voorafgaand aan het Strenger i Gress festival.
De eigenaar van de camping kende ons nog, hij begroette ons met: “That’s about time.”
Na één overnachting in “ons” hutje reden v=we verder naar Vikersund, waar we nog een kort bezoekje hebben gebracht aan de skischans waar in 2017 het wereldrecord skivliegen is gevestigd. HOOG!
Op een avond hebben we vanaf de camping een rondje met de auto gereden in de hoop een eland tegen te komen. We hadden een soort routebeschrijving mee van het VVV kantoor, het was een heuse elandsafari.
Natuurlijk zagen we geen eland, maar de dag daarop vonden we tijdens een wandeling wel heel veel elandenpoep. Vanaf de camping konden we uitdagende wandelingen maken met het nodige verschil in hoogtemeters, dat elanden zich thuis voelen op dergelijk ruig terrein verbaasde mij.
En toen we aan het eind van de wandeling weer bijna bij ons huisje waren aanbeland zagen we toch eindelijk een eland.
Ik heb deze vakantie meer foto’s gemaakt met mijn Iphone, dan met mijn fotocamera, maar natuurlijk had ik de camera wel bij me boven op het dak van zuid-Noorwegen.
We hebben de afgelopen jaren al aardig wat toeristische attracties in Noorwegen bezocht, maar dit jaar stond een wel heel bijzonder bezoek op het programma.
We hebben een bezoek gebracht aan Gaustatoppen, de hoogste berg in het zuidelijk deel van Noorwegen. Vanaf de top van de berg kun je met mooi weer ongeveer een zesde deel van Noorwegen bekijken. Heel erg mooi weer was het niet, maar gelukkig was het niet alleen maar grijs, boven scheen de zon.
Hoe goed het ook gaat met mijn MS, een berg van bijna 1900 meter kan ik natuurlijk niet beklimmen. Maar de oplossing die ze daarvoor in Noorwegen hadden bedacht was een hele speciale, de Gaustabanen. We gingen eerst met een klein treintje de berg in. Na ongeveer 10 minuten moesten we (midden in de berg) overstappen op een tandradbaan die ons in zo’n 10 minuten naar boven bracht. Een reis omhoog in het midden van een berg, heel bijzonder. Eenmaal boven werden we beloond met een werkelijk prachtig uitzicht en met een heerlijke Noorse wafel met een een kopje koffie.
