Hunebedden zien er allemaal anders uit. De hunebedden die er mooi uit zien zijn over het algemeen gerestaureerd. Bij veel hunebedden zijn opgravingen gedaan en zijn de nodige prehistorische vondsten gedaan. Bij andere hunebedden missen de nodige stenen, die stenen zijn in het verleden geroofd. Bij Bronneger zijn 5 hunebedden te vinden op twee locaties.
Hunebedden zijn prehistorische grafkamers, bestaande uit draagstenen met daar bovenop minimaal 1 deksteen. De hunebedden in Drenthe zijn gebouwd in de periode tussen 3350 en 3050 voor Chr. door het Trechterbekervolk. Omdat zij vooral bekend zijn geworden door de nog aanwezige hunebedden worden ze ook wel de hunebedbouwers genoemd.
Tot zover de geschiedenis…..
Onze reis langs de hunebedden bracht ons in eerste instantie naar de hunebedden in de buurt van onze camping in Drouwen, de hunebedden D19 en D20.
Fietsen door prachtige stukjes natuur is leuk, maar voor mij is het nog leuker als de fietstochtjes ook een doel hebben. Nadat we op onze eerste fietstocht langs een paar hunebedden kwamen leek het mij een leuk idee om vervolgens routes langs hunebedden uit te stippelen om de hunebedden te fotograferen. Drenthe telt 52 hunebedden, het zou dus nooit lukken om ze allemaal op de foto te zetten deze vakantie. Maar ik kon wel een begin maken. De komende berichten zullen dan ook in het teken staan van hunebedden.
(Ik heb al vaker iets met “hunebedden” gedaan, zo heb ik bijvoorbeeld al een keer handig gebruik gemaakt van het bord dat je veelvuldig langs de N34 kunt zien staan…..)
Tja, dat was overduidelijk een andere vakantie dan de vakanties die we de afgelopen 10 jaar in Noorwegen hebben doorgebracht. Maar zoals zo veel mensen roeien ook wij met de riemen die we hebben en maken we gebruik van de mogelijkheden die er wel zijn. Een reis naar Noorwegen was nou eenmaal nog niet mogelijk toen onze vakantie begon. Wij hebben nu 9 dagen gekampeerd op natuurkampeerterrein Borger bij Drouwen. We hebben Drenthe op een totaal andere manier leren kennen, op de fiets.
Overal in het land zijn fietsknooppunten (zo’n 9000 in totaal). Er zijn verschillende apps die je op je telefoon kunt installeren en waarmee je je eigen fietsroutes kunt samenstellen, dat hebben we gedaan op de droge dagen. De knooppunten brachten ons op de mooiste fietspaden door de mooiste stukjes natuur.
In plaats van op ons vaste plekje bij Vikersund in Noorwegen zetten we dit jaar de tent erg dicht bij huis op. Er gaat bijna net zoveel bagage mee als andere jaren, hoewel dat eigenlijk niet eens echt nodig is. Want als we iets vergeten kunnen we gewoon even naar huis rijden om het op te halen.
Maar te veel meenemen is natuurlijk ook overdreven. Ik zal Drenthe op de foto zetten dit jaar, ik moet alleen nog even een keuze maken uit de lenzen die ik mee ga nemen.
Het is inmiddels 5 dagen na mijn kuur in het ziekenhuis. Helaas gaat het niet heel snel met het herstel, maar gelukkig is dat nog geen reden voor paniek.
Het was (voor zover ik kan nagaan) mijn 7e kuur methylprednisolon. Het rijtje ziet er als volgt uit: oktober 2009, oktober 2010, mei 2011, april 2012, april 2017, april 2018, juni 2020. Een weblog is een goed geheugensteuntje, dankzij mijn oude weblog komen herinneringen aan voorgaande kuren weer terug en weet ik dat het doorgaans tussen de 6 en 14 dagen duurt voordat ik hersteld ben van de kuur. Het lijkt er nu op dat ik dagelijks “last heb” van een andere MS kwaal, vermoeidheid is nog een chronisch gevolg van de kuur.
Maar goed, geen nood. De vakantie komt er aan en dan ben ik weer fit!
Helaas is dit niet ons uitzicht uit de tent dit jaar…..
Twee weken nadat ik ben begonnen ben ik redelijk tevreden met het uiterlijk van mijn nieuwe weblog. Ik ben al een tijdje niet meer verantwoordelijk voor het uiterlijk van websites, vandaar dat het me wat tijd heeft gekost. Natuurlijk was het allemaal niet zo moeilijk, maar het werken in WordPress is toch veranderd de afgelopen twee jaar.
Ook nu bleek dat niet alle functionaliteiten of plugins even goed werkten.
Ik zal hooguit 3 of 4 lezers hebben, toch wil ik dat mijn weblog er op alle mogelijke schermen en browsers goed uit ziet. Het was bijzonder om te zien dat lang niet alles even compatibel was. Foto’s die over teksten of helemaal niet werden getoond, berichten die op de computer in sommige browsers veel te smal werden getoond, etc…
Afijn, inmiddels werkt alles. De zijbalk verdwijnt op de momenten dat hij moet verdwijnen, de berichten zijn breed op een groot computerscherm, foto’s kunnen als diavoorstellingen worden gezien als ik dat wil, het uiterlijk ziet er uit zoals bedoeld.
De overige pagina’s krijgen nog wel een keer een make-over, ze gaan er allemaal anders uit zien, maar dat heeft geen haast…
Een andere tussenstand is voor ons ook geen onbelangrijke: Zowel Noa als Jade hebben dit bijzondere schooljaar met goed resultaat afgesloten. Dit betekent dat Jade volgend jaar naar klas 2 gaat en dat Noa haar HAVO examen tegemoet gaat. Nadat de meiden inmiddels al meer dan 3 maanden voornamelijk thuis les krijgen wordt dit gevolgd door een periode van 7 weken vakantie. Inmiddels is zelfs Noa blij dat ze na de vakantie weer regulier onderwijs krijgt…..
Na de ziekenhuiskuur begin ik (nu al) langzaam weer op te krabbelen, althans zo lijkt het. De nachtrust was extreem kort, maar ik ben niet bijzonder moe en voorlopig nog pijnvrij! Het was wel vreemd om drie dagen aan het infuus te zitten op de plek die tot voor kort als één van twee Corona-afdelingen in de stad Groningen was ingericht. De drukte is nooit extreem geweest, maar de verpleegkundigen waren volgens mij wel weer blij dat de “normale werkzaamheden” weer op het programma stonden.
Covid-19 heeft het leven gekost aan één van de grootste singer-songwriters in Amerika, John Prine. We kennen de muziek van John Prine sinds het eerste weekend dat we met bluegrass in aanraking kwamen (ik althans), in de Duitse Eifel. Op mijn oude weblog heb ik ooit een verhaaltje geschreven over één van de nummers van John Prine, “Paradise”. Je kunt het hier terug lezen. Maar hij heeft nog veel meer prachtige nummers geschreven, waaronder een schitterend nummer over dementie (geschreven op zijn 27ste). Hieronder twee late nummers. “Summer’s End” uit 2018 gaat over de opiodcrisis in Amerika, verslaving aan drugs en pijnstillende medicatie die aan veel mensen het leven kost. In de bijbehorende video wordt duidelijk wat voor impact dat op mensen heeft (maar hieronder niet die video, maar een live registratie………)
Daaronder het laatste nummer dat hij geschreven heeft, “I Remember Everything”.
Voordat we begin dit jaar afreisden naar Lissabon ging het met mijn gezondheid al niet al te best. We hebben het er toen over gehad om in april maar weer eens een methylprednisolon kuur te ondergaan, zodat ik me op onze vakanties naar Noorwegen en naar de Jura in Frankrijk weer fit zou kunnen voelen (naar omstandigheden natuurlijk).
In Lissabon hadden we gelukkig mooi weer, bij mooi weer gaat het met mij doorgaans beter. Alleen hadden Lissabon en het door ons bezochte Sintra een eigenschap die ons in Nederland onbekend is, heuvels….. Zo is Lissabon gebouwd op zeven heuvels, een aantal daarvan zijn door ons zo nu en dan beklommen. Hoe mooi het allemaal ook was, het was ook bijzonder zwaar. Een paar weken later bereikte het corona-virus Nederland, voor mij persoonlijk betekende dat een streep door de rekening voor wat betreft de kuur in het ziekenhuis. De methylprednisolon zorgt voor een soort reset van het immuunsysteem, maar tijdens en vlak na de kuur ben je dan extra vatbaar voor o.a. virussen.
Mijn gezondheid bleef kwakkelen, ook al heb ik ook tijdens de lockdown niet stil gezeten. Het is nu eind juni, de vakantieplannen zijn drastisch gewijzigd en de corona-afdeling in het Martiniziekenhuis is weer een normale afdeling dagbehandeling.
Nu is het tijd voor de kuur…. Ik heb vandaag de tweede dag gehad, morgen de laatste dag. Mijn benen voelen pijnlijk en slap, harde geluiden kan ik niet verdragen, ik heb een pijnlijk gevoel op mijn hoofd als ik op mijn hoofd druk, ik kan niet slapen vanwege een gejaagd gevoel en de hitte, enz..
Afijn, leuk is anders, maar ik voel van alles, voor mij het teken dat de kuur van alles doet en waarschijnlijk ook datgene waarvoor de kuur is bedoeld. Over een dag of 7 à 10 loop ik weer als een kievit.
