Voordat we begin dit jaar afreisden naar Lissabon ging het met mijn gezondheid al niet al te best. We hebben het er toen over gehad om in april maar weer eens een methylprednisolon kuur te ondergaan, zodat ik me op onze vakanties naar Noorwegen en naar de Jura in Frankrijk weer fit zou kunnen voelen (naar omstandigheden natuurlijk).
In Lissabon hadden we gelukkig mooi weer, bij mooi weer gaat het met mij doorgaans beter. Alleen hadden Lissabon en het door ons bezochte Sintra een eigenschap die ons in Nederland onbekend is, heuvels….. Zo is Lissabon gebouwd op zeven heuvels, een aantal daarvan zijn door ons zo nu en dan beklommen. Hoe mooi het allemaal ook was, het was ook bijzonder zwaar. Een paar weken later bereikte het corona-virus Nederland, voor mij persoonlijk betekende dat een streep door de rekening voor wat betreft de kuur in het ziekenhuis. De methylprednisolon zorgt voor een soort reset van het immuunsysteem, maar tijdens en vlak na de kuur ben je dan extra vatbaar voor o.a. virussen.
Mijn gezondheid bleef kwakkelen, ook al heb ik ook tijdens de lockdown niet stil gezeten. Het is nu eind juni, de vakantieplannen zijn drastisch gewijzigd en de corona-afdeling in het Martiniziekenhuis is weer een normale afdeling dagbehandeling.
Nu is het tijd voor de kuur…. Ik heb vandaag de tweede dag gehad, morgen de laatste dag. Mijn benen voelen pijnlijk en slap, harde geluiden kan ik niet verdragen, ik heb een pijnlijk gevoel op mijn hoofd als ik op mijn hoofd druk, ik kan niet slapen vanwege een gejaagd gevoel en de hitte, enz..
Afijn, leuk is anders, maar ik voel van alles, voor mij het teken dat de kuur van alles doet en waarschijnlijk ook datgene waarvoor de kuur is bedoeld. Over een dag of 7 à 10 loop ik weer als een kievit.