Een zondag in september met een temperatuur rond de 25 graden, dat betekende wederom een fietstocht langs de Drentse hunebedden. Het was de bedoeling om vandaag de hunebedden in en rond Emmen te bezoeken, en dat zijn er nogal wat. Het zou een flinke fietstocht worden, maar gelukkig kwamen we op weg naar ons geplande parkeerterrein ook al wat tegen. Het is niet de bedoeling om met de auto langs alle hunebedden te rijden, maar soms mag dat… D41 is een klein hunebed langs de openbare weg op een heideveldje, we konden het niet missen.
Na de Atalanta’s en de Kleine Vossen heb ik vandaag weer wat andere vlinders in de tuin waargenomen. Er waren veel Dagpauwogen en een aantal Koolwitjes. Er was één vlinder die ik niet thuis kon brengen, misschien komt dat nog. Vooralsnog noem ik hem gewoon ook Koolwitje
De derde dinsdag in september werd gisteren een bijzondere Prinsjesdag. Natuurlijk vanwege het Corona virus dat maar van geen wijken weet, maar ook omdat het de warmste prinsjesdag ooit werd! En natuurlijk had ik voor de TV kunnen gaan zitten, de troonrede en alle daarop volgende interviews met ministers en kamerleden kunnen bekijken, maar ik had een beter plan. Samen met Arnold was het gisteren eindelijk zover, ons jaarlijkse kanotochtje. Arnold had gezorgd voor de kanoroute; vanaf de haven in Leek ging het naar het Leekstermeer. Vandaaruit voeren we over het Kret en het Oude Diep. Mijn topografische kennis laat mij regelmatig in de steek, maar mijn Google Timeline geeft aan dat we bij Lettelbert, Enumatil, Pasop, Het Kret, De Jammer en Boerakker zijn geweest. Het zal een tocht van zo’n 18 kilometer zijn geweest. Evenals bij de Tour de France was ook bij onze tocht bijna geen publiek, alleen wat koeien en schapen. Toch ontmoetten we een fietser die ons enthousiast begroette, een praatje maakte en vervolgens weer verder fietste. Zo’n drie kwartier later stond dezelfde man in zijn eigen imposante tuin ons min of meer op te wachten. We werden uitgenodigd voor een bakje koffie en Rense begon enthousiast te vertellen over zijn eigen gebouwde huis en zijn huidige werkzaamheden: het knopen van netten en het bouwen van toestellen voor survivalruns over de hele wereld. Onze kanotocht sloten we traditioneel af met lekker eten, deze keer op het terras van mediterraan restaurant Marhaba in Drachten. Een prachtige Prinsjesdag!
De fietsroute die ik had uitgestippeld had ons ook langs hunebed D11 moeten brengen, maar we hebben het hunebed gemist. We hebben de fietstocht toen maar een paar kilometer langer gemaakt om via Google Maps het hunebed te bereiken. En hier wil ik op een mooie herfstdag nog wel een keer naar toe, want het hunebed ligt prachtig, midden in de Staatsbossen. Onbereikbaar met de auto, om dit hunebed te bezoeken moet er worden gefietst of gewandeld. Misschien niet het mooiste hunebed, maar wel de mooiste plek!
Dit is één van de grotere hunebedden. Het is ook een hunebed waaraan de nodige geschiedenis van af valt te lezen. Zo zijn restanten van boorgaten zichtbaar. In boorgaten werd ooit buskruit gestopt om ontploffingen tot stand te brengen. Middels die ontploffingen werden de stenen kleiner gemaakt om ze vervolgens voor allerlei bouwwerken te kunnen gebruiken. Eind vorige eeuw is een roestvrij stalen pin geplaatst in een draagsteen om een deksteen te verankeren. Toch is die deksteen in 2019 gevallen, misschien als gevolg van vandalisme, misschien als gevolg van klimpartijen.
Toen we langs een heuvel fietsten bij Eext hadden we niet de indruk dat het hier om een hunebed zou gaan. In het Drents museum hadden we gezien dat er verschillende grafheuvels in Drenthe te vinden zijn. Ogenschijnlijk zag deze heuvel er ook zo uit. Het bleek echter te gaan om een hunebed dat niet volledig was uitgegraven.
Ook in september blijven we fietsen door de natuurgebieden langs de Hunebed Highway op zoek naar de hunebedden. Vandaag werden de verschillen tussen de hunebedden weer eens overduidelijk. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua locatie. Zo staan sommige hunebedden mooi verscholen midden in de bossen, andere hunebedden staan ogenschijnlijk een beetje in de weg midden in een dorp tussen twee huizen. Dit hunebed in Annen is wellicht het treurigste hunebed in Drenthe. Het is namelijk beroemd of berucht geworden onder de naam ‘prehistorische fietsenstalling,’ waarschijnlijk vanwege de bushalte in de buurt.
Nederland kent naar mijn mening twee geweldige coverbands: The Analogues zijn onovertroffen in het spelen van repertoire van the Beatles en Her Majesty heeft zich (na the Beatles) de laatste jaren toegelegd op het spelen van muziek van Crosby, Stills, Nash & Young. We probeerden al een tijdje een concert van Her Majesty bij te wonen, maar het mislukte steeds. In 2016 hadden we kaartjes gekocht voor een concert in Iduna, maar dat concert ging vanwege een blessure van de drummer niet door. Het concert werd vervolgens ingehaald op een moment dat wij in Noorwegen zaten. Ook later lukte het niet, bijvoorbeeld omdat we zelf een concert hadden (september 2018). Afgelopen zaterdag speelde Her Majesty in de tuin van de Amer, een coronaproof concert. Ze speelden onder andere het album Déja Vu en het was prachtig! Het werd een masterclass harmony singing.
Bluegrass Poolshoogte beleeft een vreemd jaar. Wat de slotdag van een concertreeks had moeten worden was zondag de enige concertdag van het jaar. Maar bezoekers waren blij dat Laura en ik toch nog een middag organiseerden. Het werd een bijzondere middag waarbij in het midden van een flinke regenbui nog 40 bezoekers bleven zitten om het concert tot het einde mee te willen maken. Velvet Joe & the Bluegrass Diamonds maakten er dan ook een feest van. Naast de mooie muziek heb ik genoten van het plezier dat de bandleden uitstraalden en van de aankondigingen van Joris. Ze waren amusant, informatief, grappig en verdrietig. Joris vertelde bijvoorbeeld het verhaal dat hij Wouter Pothoven als één van de eersten ontmoette op de EWOB, de plek waar tot voor enkele jaren heel bluegrass minnend Nederland samen kwam. Het deed me goed dat Joris bij Poolshoogte een nummer aan Wouter opdroeg. Top! Thijs & Joshua speelden in het voorprogramma. Ik weet niet wie van die twee uiteindelijk gaat doorbreken, maar zo’n 50 mensen kunnen over een jaar of 10 zeggen dat ze erbij waren, die bijzondere dag in het bos in Odoorn. Als je 45 minuten speelt in een voorprogramma en het publiek wil unaniem een toegift, dan doe je het geweldig! En dat was het ook: (Bluegrass)klassiekers en eigen nummers, virtuoos spel op gitaar en banjo, van mij mogen ze volgend jaar nog een keer terug komen.
