Woensdag was Laura aan het werk, maar het weer was ’s ochtends te mooi om niet te gaan fietsen. Maar een fietstochtje vanuit huis was in ieder geval deze keer niet hetzelfde als een fietstochtje met een plek in Drenthe als startpunt. Geen bossen en geen mooie afwisselende landschappen deze keer. Met wat omwegen naar Garnwerd en terug was vooral fietsen met weidse uitzichten over het platteland.
Een bijzonder hunebed, D5 in Zeijen. Niet zozeer vanwege de stenen van het hunebed, maar vanwege de ligging. Dit kleine hunebed ligt namelijk in een kuil, waardoor vanaf een afstandje eigenlijk alleen de dekstenen goed zichtbaar zijn.
Het tweede hunebed van vandaag ligt een paar kilometer ten zuiden van Norg. Inmiddels heb ik al zo veel hunebedden gezien, dat ik wat sneller licht teleurgesteld ben bij de aanblik van een nieuw hunebed.
D2 is namelijk verre van compleet, het biedt een ietwat troosteloze aanblik.
Mooi weer en wegens omstandigheden was Laura vandaag thuis, tijd voor een hunebed fietstochtje. We hebben de hunebedden in de omgeving van Norg bezocht, te beginnen bij hunebed D1 in Steenbergen.
Afgelopen zondag stonden de fietsen weer op de fietsendrager achter de auto, want het was wel weer eens tijd voor een mooi fietstochtje. Voor de verandering waren de hunebedden deze keer geen hoofddoel van de reis.
De fietstocht ging langs de bloeiende heide in de Gasterse duinen en op het Balloërveld. En het was vast niet de laatste keer dat we hier hebben gefietst, want we hebben de schapen gemist. Volgende keer maar even bij de schaapskooi kijken waar de schapen zich bevinden.
In februari hebben Laura en ik voor het laatst voor publiek muziek gemaakt, het was toen het eerste Stringtime optreden in onze nieuwe bezetting, met Len de Vries op gitaar.
Daarna ging overal een streep door en had het voor mij ook geen in meer om op zoek te gaan naar optredens. We hadden niet heel veel optredens staan, maar we hadden ons bijvoorbeeld wel heel erg verheugd op een “In the Round” optreden in openluchttheater “De Speulkoel” in Anloo.
Inmiddels is ons optreden in het kerkje in Kortehemmen weer in het schema opgenomen volgend jaar maart (voor weinig mensen in verband met de anderhalve meter afstand regel). En op 10 oktober aantaande spelen we bij “De Wiershoeck” in Beijum, bij ons om de hoek. Ook dat wordt een optreden in een nieuwe bezetting, want A Couple of Strings is daar geen duo meer, maar en trio…..
Na onze tweede vakantie is het een soort van traditie geworden om een tarp in de tuin op te hangen. Dit betekent dat we eind augustus lekker in de tuin kunnen zitten bij mooi n slecht weer. In deze periode zijn de meeste buren weer naar binnen verhuisd, dus is het heerlijk rustig buiten. Bovendien, wie gaat er nou buiten zitten als het regent?
Wij nog wel, maar wel op een klein stukje, want de tarp lekt helaas. In het voorjaar maar even impregneren.
We zijn niet de enigen in onze tuin….
Bij gebrek aan bergen, rotspartijen en watervallen heb ik in onze vakantie veel minder foto’s gemaakt dan normaal. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het in Gaasterland niet mooi was of dat we ons daar niet hebben vermaakt. We hebben bijvoorbeeld gewandeld, gefietst, gemidgetgolft en pannenkoeken gegeten. En bij het pannenkoekenrestaurant kwamen we ook nog eens een eland tegen.
Blijkbaar hebben we wel eens een jaartje overgeslagen, maar Jade en ik doen toch ieder jaar even ons best om de traditionele vakantiefoto te maken!
De vlinderstruik staat na de vakantie nog redelijk in bloei en er komt gelukkig ook nog steeds bezoek. Het zijn vooral Atalanta’s die ik zie, maar heel soms vliegt er ook een Aglais urticae (kleine vos) in de tuin.
